Beeldbepalend 380

Wageningen – Het Depot 4

Woensdag 16 september 2026

Tijdens de boekenbeurs van het Literatuurhuis presenteerde Uitgeverij Leeuwenhof, een initiatief van Johan Meesters, het project Poëzie Leeft! Het uitwerken van diverse plannen heeft ertoe geleid dat er een eigen stichting met die naam is gekomen. De lancering daarvan vond plaats in september 2024 in Het Depot in Wageningen in aanwezigheid van diverse dichters. Zij werden daarbij in de gelegenheid gesteld bij kunstwerken in de tuin van Het Depot eigen werk voor te dragen bij de diverse kunstwerken. In deze en de voorgaande drie afleveringen heb ik kunstwerken laten zien die tijdens een rondwandeling bezichtigd konden worden.

Met de kunstenares Cyntiah Sah trap ik dit hoofdstuk af. De beeldhouwster is in 1952 in Hongkong geboren en groeide op in Japan en Taiwan, studeerde in de Verenigde Staten aan de Colombia Universiteit in New York en vertrok daarna naar Italië waar zij sinds 1979 woont. In haar beelden is evenwicht een belangrijke factor. Een mooi voorbeeld daarvan is het in 2006 in marmer uitgevoerde A Couple.

Glad en eenvoud en dat zie ik dus terug. Aan Helaine Blumenfeld heb ik in deze serie al aandacht besteed. Ditmaal kijk ik aan de rand van het gazon naar Bench. Tuinbank zoals het ook heet is in 2006 door Blumenfeld gemaakt uit statuario marmer. Wie hier rustig en nadenkend aan voorbij loopt zal sterk de neiging hebben even een rustpunt in te lassen bij deze alles omvattende kunst.

Dat gevoel krijg ik ook bij de Duitse kunstenaar Andreas Hetfeld die in 1965 in Reutlingen is geboren en sinds 1989 in Nederland woont. Als kind raakte hij gefascineerd door de natuur en dat heeft hij altijd behouden. Die verbondenheid met de natuur komt in zijn werk veelvuldig voor.

Bij het vormen van zijn sculpturen gebruikt Hetfeld regelmatig gebruik van boomstronken. Een voorbeeld daarvan is zijn Zonneboom. Dat heeft hij ook gedaan bij de in brons gemaakte Levensboom. Een prachtig eerbetoon aan de vrouw, aan de hoogzwangere vrouw, die op het punt staat om nieuw leven aan de aarde door te geven.

Er is zo veel moois te zien en ik wil niemand voor de voeten lopen, daarom krijgt niet iedereen alle aandacht die hij of zij verdient. Neem Natasja Bennink, geboren in 1974 in Ruinen. Zij is opgeleid bij Minerva in Groningen en bij de Academy of Fine Arts in Athene. Toen zij in het Louvre in Parijs de Venus van Milo en de Nike van Samothrake zag wist zij dat zij wilde gaan beeldhouwen. Bennink woont en werkt in het voormalige gemeentehuis van Ezinge. In haar werk staat de mens centraal. Haar Het beroofde land uit 2005 heeft overigens wel iets weg van Just a perfect day dat twaalf jaar later in brons is gegoten.

De titel Hommage man doet vermoeden dat er ook een hommage aan de vrouw is. Dat klopt, alleen dat beeld van de vrouw heb ik niet vastgelegd. Beide beelden zijn in 2001 gemaakt uit brons door Eppe de Haan van wie ik in Wageningen al eerder werk heb laten zien. De sokkels van beide beelden die 2,30 meter hoog zijn maken deel uit van het werk. Die van de vrouw is veel bewerkter en toont een gezicht, terwijl dat van de man glad is. Bij beide beelden draait het om de torso, daar draai ik niet omheen.

In het eerste hoofdstuk van Het Depot heb ik al iets laten zien van Pépé Grégoire en daar sluit ik deze serie van vier afleveringen ook mee af. En net als bij het vorige stuk van deze kunstenaar wordt er weer een voet vastgehouden of beter gezegd ditmaal houden twee handen twee voeten vast.

Vanuit een vierkante sokkel rijzen ditmaal twee bronzen benen en twee armen omhoog. Tussen de lichaamsdelen is een gecorrodeerde bronzen doek te zien. Een dikke band om het object houdt alles op zijn plaats. Daarmee kan ook de titel van dit werk letterlijk worden opgevat. Sterke band is door Grégoire in 2004 gemaakt en staat achterin het park van Villa Hinkeloord, de plek waar Het Depot ooit is gestart.

 

Houvast

 

Zijn woorden glijden volledig langs mij heen

en verdwijnen in het luchtledige. Vanuit de

donkere aarde steken zijn ledematen omhoog

en bieden hem houvast. Bandeloos krijgt een

 

ander begrip in samenhang met een diepe

zucht naar erkenning. De zinnen worden op

een vod gedrapeerd zoals het etterend bloed

van hen die de waarde niet erkennen, er een

 

schepje bovenop doen om hun eigen uitgaven

te dekken. Het is een sector van waanzin met

giftige stekels zonder enig respect. De nota

valt op het bordje bij hen die toch al weinig

 

te verteren hebben. Mijn boodschap zal tevens

onbesproken blijven omdat deze niet aankomt

omdat de motie van afkeer al vergund is aan

al die vertegenwoordigers van ‘t potverteren.

 

Opa IJsbeer

 

Verantwoording

1.       1. Inleiding – Poëzie Leeft!

2.       2. Couple – cynthiasah.it

3.       3. Bench – hetdepot.nl

4.       4. Levensboom – hetfeld.nl

5.       5. Beroofd – natasjabennink.nl

6.       6. Hommage – hetdepot.nl

7.       7. Sterk – beeldenvanwageningen.nl